Piia Maria (1975)

Piia Maria studeerde aan de University of Art and Design in Helsinki en aan de Koninklijke Academie te Den Haag. Net als bij Liesje Smolders is bij haar werk sprake van een nauwe relatie tussen theaterbeeld en autonome sculptuur en een fascinatie voor de huid. 'Huid is meer dan de fysieke buitenkant van het menselijk lichaam. Huid bevat een van de belangrijkste zintuigen, onze tastzin, en herstelt als ze wordt beschadigd. Littekens, rimpels, kippenvel, pukkels, zweet en geur weerspiegelen via de huid zowel onze geschiedenis als onze gemoedstoestand. Huid is aan de ene kant bescherming en aan de andere kant een deur. Huid is geen harde korst maar een flexibel orgaan; het ademt en reageert op de buitenwereld... Mijn beelden verbeelden op een soms absurde manier de innerlijke ervaringen en associaties die een aanraking kan veroorzaken. Huid is gevoelig, soms zelfs overgevoelig en de geringste aanraking of waarneming kan hevige emoties losmaken, herinneringen uit het onbewuste naar boven halen of heftige verlangens oproepen. Soms is de huid een schild dat zelfs de meest brute mishandeling weet af te slaan en de gevolgen ervan weet te overkomen. En huid is onvermijdelijk verbonden met tijd: ze veroudert, ze vervalt en uiteindelijk gaat ze dood.' Aldus Piia.
In Drifting Space II, dat op Den Haag Sculptuur 2002 zowel de jury- als de publieksprijs kreeg, lijken maagdelijk witte gipsen afgietsels van delen van Piia's eigen lichaam uit te steken boven water dat er helemaal niet is. In een interview met Roos van Put omschreef Piia haar werk toen als persoonlijk en nauw verbonden met haar Finse komaf. Drifting space II verbeeldt de identiteitscrisis van een kunstenaar die uit het lege, ongerepte Finland terecht is gekomen in het drukke, volgebouwde Nederland.
In de performance Monument (2002) brak de met gips ingesmeerde ‘living sculpture’ Piia uit haar beeldhuid los: een mens bevrijdt zich uit het zelfbeeld dat hem gevangen houdt. Nu, vier jaar, in de performance Circles wikkelt ze zich in een tweede huid van garen, als een zijderups die zich inspint in een cocon voor ze als vlinder uitvliegt.
In de autonome textiele werken Little lie en 100 years dream onderzoekt Piia de raakvlakken tussen de mens en zijn omgeving. In Little lie loopt een draad uit een los in de ruimte hangende transparante kunststof mond naar een eveneens loshangende witte, gehaakte tors die associaties oproept met erotische lingerie. Het haakwerk is puur beeldhuid, zonder massa. Net als in Drifting Space II gebruikte Piia voor de gehaakte tors haar eigen lichaam. Het intieme haakwerk maakt de voyeur in de kijker los. Het torsje is pikant en sensueel, maar ook fragiel en kwetsbaar. Het vraagt om tederheid, maar kan ook geweld uitlokken. Is dat de leugen waarop de titel zinspeelt?
100 years dream is teer en onheilspellend tegelijkertijd. De twee glazen wijn op het plankje lijken achtergelaten door twee geliefden. Maar als je beter kijkt loopt uit een wond in een transparante kunststof hand een straal rood bloed die zich wentelt om de twee lege wijnglazen om vervolgens van het plankje af te druppelen. Het sereen ogende stilleven verandert plots in de scène van een 'crime passionel'.

Recensies

• De tragiek en het theater van de huid, Beelden 2- 2004 pagina 1 (Za 01 April 2006)