Mieke de Waal (1956)

Van Mieke de Waal laten we een aantal “soft sculptures” zien: autonome kunstwerken in de vorm van kimono’s en jurken, die niet zijn bedoeld als draagbaar kledingstuk. De meeste kimono’s zijn reusachtig groot, terwijl de jurkjes de maat kunnen hebben van kinderkleren. Elk werk vertelt een uniek verhaal. Soms is daarbij vooral de schilder Mieke de Waal aan het woord met acryl en inkt op doek. Maar vaak maakt ze ook gebruik van gedrukte informatie op papier of canvas: oude (school)kaarten, tijdschriftartikelen en gravures, die na een voorbehandeling in delen aan elkaar worden gestikt. De ‘soft sculptures’ staan voor haar, mede door hun ‘lichaamsvorm’, symbool voor de mens, waarbij de voorstelling verwijst naar een relatie tussen mens en omgeving. De monumentale kimono’s verbeelden vooral thema’s als de verbondenheid, relaties of conflicten tussen mens en natuur of tussen mens en de ruimtelijke omgeving. Jurkjes kunnen bijvoorbeeld verwijzen naar de menselijke geschiedenis: ontdekkingsreizen, kolonisatie en slavenhandel.

Mieke de Waal is opgeleid als cultureel antropologe (Universiteit Utrecht en Universiteit van Amsterdam) èn als kunstenaar (Hogeschool voor de Kunsten & Nieuwe Akademie, Utrecht). Veel van haar ‘soft sculptures’  bevinden zich in particuliere en bedrijfscollecties, waaronder die van Gasunie (Groningen), AMC (Amsterdam), en de Gezondheidsraad (Den Haag).